De discussie of een verhalende tekst tot de lectuur of de literatuur behoort is een aloude. De normen die men individueel aanhoudt zijn subjectief en ook de normering die de wetenschap bezigt is aan de tijdgeest onderhevig. Laten we ervan uitgaan dat een roman of een verhaal in principe uit handelingen bestaat, en dat die worden verricht door mensen. In lectuur staan die handelingen centraal en zijn de personen slechts middelen om de handelingen te verrichten. In literatuur is het precies andersom: de handelingen dienen om te laten zien hoe de mensen zijn. Beide hebben hun eigen bestaansrecht.

Sinds jaar en dag worstelen wij met het doel en de middelen van de sexualiteit in de literatuur. Al snel ontvangt de literotica het predicaat ‘pornografisch’ , daarmee doelende op het oordeel dat lichamelijk entertainment van een lager niveau is dan de ‘echte literatuur’ die over alle andere levensgebieden gaat dan de sexualiteit. Maar is het niet zo dat literatuur die de sexualiteit als bron van ons leven vermijdt , levenloos wordt? En dat lectuur onze tijd op een fijne manier kan vergemakkelijken?

Het is jammer dat lezers, wellicht onder invloed van onze calvinistische inslag, zichzelf een schatkamer aan inzicht onthouden. Waar anders komt de essentie van het leven meer tot uitdruking dan in de sexualiteit?  Onze verhouding met de sexualiteit, en onze capaciteit ons Zijn hierin tot uitdrukking te brengen, zegt nu eenmaal veel over hoe wij zijn als mens, hoe wij ons verhouden tot het leven.
Durven wij een relatie aan te gaan met onze grootste fantasieën? Hoe ver durven wij te gaan met onze creativiteit? Kunnen wij onze pijn, onze vreugde, angsten, verlangens en onze menselijke noodzaak ons verbonden te voelen met een ander ook fysiek tot uitdrukking brengen? Schamen wij ons hiervoor? Hebben wij hier een oordeel over? Gebruiken wij de fysieke lust om de relatie met onszelf uit de weg te gaan of juist aan te gaan? En waar liggen onze grenzen voor het aanvaardbare? Sex en erotiek zijn bij uitstek de methoden om dit te ontdekken.

Dit gegeven maakt de sexualiteit in de literatuur uiterst interessant. Literotica weet precies dit aspect uit te vergroten en benut de sexuele handelingen om te laten zien hoe de hoofd- en bijpersonen zich verhouden tot het leven en zichzelf.

Precies daarom heeft EroScripta de prachtige bundel ‘De Kalahari Roos’ van Emanuel Claessens als eerste uitgave gekozen. De zestien erotische verhalen zijn complex, met prachtige zinnen en bewoordingen die inzicht geven in hoe de protagonisten worstelen met de wereld en zichzelf. Claessens schuwt daarbij niet om de grenzen van het aanvaardbare te onderzoeken. Doordat Claessens blootlegt waarom iemand tot zijn daden komt, en welke innerlijke roerselen daarbij een rol spelen, maakt hij het reguliere onaanvaardbare voor ons ineens begrijpelijk, aannemelijk en voorstelbaar. Zoals de scene uit ‘Het Kampeerweekend’waarin de protagonist zelfs de billen schoonlikt van zijn onderwerp van adoratie.

[“Vind je dat niet vies?”
“Jawel, maar van jou niet.”
“O nee? Lik me dan maar schoon.”
Ik voel mijn hart plotseling dubbel zo snel slaan. Heb ik jou veroverd of heb jij mij betoverd? Komt het door de bush spirits die ons veranderd hebben? Of omdat hier niemand naar ons luistert, niemand naar ons kijkt, niemand weet wie wij zijn en wat we doen? Hijgend van de opwinding druk ik mijn mond tussen je billen. Het is nog warm, ik ruik het, ik lik het op, heb het op mijn tong. Ik ben een wild wroetend dier geworden dat ruikt, proeft, snuffelt, voelt.
“Je doet het goed”, fluister je opgewonden, “je doet het goed. Ik wil dat je alles weglikt, ik wil schoon zijn. Ben ik schoon?”
“Ja,” kreun ik vanuit de schemerwereld.
“Kom nu in me,” fluister je.
“Ja.”
Terwijl ik je voorzichtig en aandachtig penetreer, maak je een laag grommend geluid.  “Ruwer!” hoor ik je kreunen. “Nog ruwer, alsjeblieft!” Je piept met een hoog hees stemmetje, een stemmetje dat een schreeuw wil worden, moet worden, maar het van jezelf nog niet mag. Ik dwing je naar de grond, je bent naakt, je borsten zitten onder de modder, je haar hangt in slierten voor je gezicht. Ik druk je gezicht tegen de droge aarde, je handen grijpen in het losse zand, het rode stof wervelt rond je vingers.
“O god”, piep je. “O god.”
En terwijl ik in je schouders bijt en met wegdraaiende ogen mijn zaad in de warme holte tussen je wilde heupen spuit, groeit je stemmetje uit tot de volwassen schreeuw van een vrouw die uiteindelijk genomen en gekregen heeft wat zij zocht.]
Citaat ‘Het Kampeerweekend’ uit De Kalahari Roos.

Claessens heeft de gave ons op een elegante en erotische manier te confronteren met onze eigen normen en waarden. Hij laat ons meegroeien met de hoofdpersonen, die langzaam maar zeker verstrikt raken in gewetenskwesties en heftige verlangens.

[“Op zijn crematie had Melissa helemaal vooraan gestaan en zonder respectloos te willen zijn moet ik bekennen dat ik geen ogen voor zijn kist had gehad maar alleen naar haar kont en rode paardenstaart had gekeken. Wat had ze die dag ook alweer tegen me gezegd? “Ik zie je gauw weer,” had ze gefluisterd. Ze had mijn hoofd met haar hand naar haar mond getrokken en me toen gekust. Een gekmakende kus die zo verschroeiend was dat er maar een manier was om daarna verder te leven. “Vergeet het voor nu. Herinner je het niet. Het zal je verteren als je het toch doet,” had ze gezegd. Maar ondanks haar woorden had ik toch steeds vaker aan haar gedacht en begon geleidelijk het vreemde gevoel te krijgen dat er iets onomkeerbaars in onze levens te gebeuren stond.]
Citaat ‘De Tweetalige Bijbel’ uit De Kalahari Roos

De magische subrealiteit die hij voor ons schept, wordt een realiteit die ons als lezer vragen stelt.

[Als literatuur alleen gaat over de werkelijkheid gaat zoals die is, dan dus ook over de onaangepaste werkelijkheid. Zelfs inclusief misschien moreel minder fraaie gedachten en handelingen van mensen. Een kenmerk van literatuur is showing, not telling. Niet vertellen ‘hij voelt zich verdrietig’, maar beschrijven wat er gebeurt, waaruit de lezer zelf kan afleiden dat hij verdrietig is. Bij sex en erotiek gaat het dan al gauw om een meer expliciete beschrijving. Het verschil tussen pornografie en een vrijmoedige literaire beschrijving is niet altijd duidelijk. Pornografie beschrijft sexuele handelingen om de lezer sexueel te prikkelen. Dat is niet het primaire doel van literatuur.]
Bron: Literatuur zonder sex is bloedeloos – de Nieuwe Koers 22 maart 2013 door Frank Dijkstra

Precies in dit kader is de verhalenbundel ‘De Kalahari Roos’ een prachtig voorbeeld van hoe de sexuele handelingen de lezer emotioneel en intellectueel prikkelen de eigen werkelijkheid zoals die is met nieuwe ogen te bezien. En is dat niet precies wat de literatuur beoogt?

EroScripta staat voor de visie dat literotica een volwaardig literair genre is en streeft naar het geven van een platform voor prachtige erotische verhalen, romans en bundels van de Nederlandse erotici.

Comments

Reacties